Ou máis ben, xustiza, pedimos. Porque de verdade que todos e todas merecedes un bo resultado nas probas que empezades mañá. Foron dous -algún tres- anos na vosa compaña que nunca esquecerei: animástesme nos moitos momentos malos que pasei, aguantastes o meu mal humor e o meu caos cando circunstancias alleas a vós me fixeron andar ó límite, en fin, que aínda que probablemente a partires de agora nos vexamos e nos falemos pouco -a vida nos leva por camiños diversos-, sempre terei un recordo para vós e sempre agradecerei recibir noticias vosas. Por suposto que cada éxito voso fareino meu: iso é, entre outras cousas, o meu combustible, a miña enerxía.
Para rematar, pensaba poñervos hoxe a foto que me pedistes, pero -que raro-, non a teño aquí. No seu lugar queda estoutra
Entradas
